Στόχοι, απώλειες, κέρδη, εγρήγορση

Το 2010 μάς άφησε… χρόνους. Άλλη μια χρονιά τελείωσε, αφήνοντας μας μια γλυκόπικρη γεύση. Ήταν μια χρονιά γεμάτη οπαδικές επιτυχίες. Για την ομάδα ήταν μια χρονιά γεμάτη, με χαρές και λύπες. Στιγμές που δυνάμωσαν και την ομάδα και εμάς σαν οπαδούς, αλλά και στιγμές που έφεραν προβληματισμό όσον αφορά την «συμπεριφορά» της ομάδας. 

Στο πρωτάθλημα ο στόχος επετεύχθη και πήραμε το εισιτήριο που οδηγούσε στην Ευρώπη. Για ακόμα ένα πρωτάθλημα όμως είδαμε τα «φαντάσματα» διαιτητές να κάνουν όργια, ακόμα και μέσα στο γήπεδο μας. Η ανεπάρκεια (για να χρησιμοποιήσουμε έναν «πολιτισμένο» όρο) της Ελληνικής διαιτησίας είναι κάτι που πλέον έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις των φιλάθλων και θεωρείται πια αναγκαίο κακό 

Η ομάδα μας μπήκε στα πλέι-οφ και κατάκτησε την 3η θέση. Σίγουρα μπορούσα να κάνει το κάτι παραπάνω, το οποίο όμως τελικά δεν ήρθε. Το 2010 είχε τον ΑΡΗ μας φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος.
Κι εδώ είναι μια μεγάλη οπαδική επιτυχία. Τιράντα χιλιάδες, και πλέον, κόσμος ξεκίνησε από κάθε γωνιά της Ελλάδος - και όχι μόνο - για να βρεθεί στον τελικό της 24ης Απριλίου στο ΟΑΚΑ.

ΓΙΝΕ ΑΡΗΣ ΝΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ

Ο Άρης ήταν η ομάδα όλων των Ελλήνων –ακόμα και μερικών μπασκετικών ΠΑΟΚτσήδων- τη δεκαετία του 80’ όταν με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τα άλλα παιδιά, ο Αυτοκράτορας καθήλωνε όλη τη χώρα στους αγώνες του στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Τα χρόνια πέρασαν, ο μεγάλος μπασκετικός Άρης διαλύθηκε (εκ των έσω) και ήρθε το 2010, όταν ο ποδοσφαιρικός Άρης αυτήν τη φορά, κατάφερε να κάνει και πάλι όλους τους Έλληνες –για τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ δεν παίρνουμε όρκο- να χειροκροτήσουν μια τεράστια ευρωπαϊκή νίκη του.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί ο Άρης είναι συμπαθής σε ανθρώπους που κάθε άλλο παρά Αρειανοί δηλώνουν, είναι μάλλον εύκολη. Ο Άρης δεν έχει τόσο κόσμο όσο οι τρεις «μεγάλοι» της Αθήνας και ο ΠΑΟΚ, και επομένως δεν είναι τόσο… επικίνδυνος αντίπαλος, ενώ όποιος βρεθεί στο Βικελίδης και στο Αλεξάνδρειο δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο κόσμος του Άρη. Ένας επιπλέον λόγος έχει να κάνει με την άνθηση του μπάσκετ στην Ελλάδα, που σε μεγάλο βαθμό συνδέθηκε με την κίτρινη φανέλα, το κοντό σορτσάκι και τις… αδάμαστες τρίχες Νίκου Γκάλη. Η φράση «κάποτε όλη η Ελλάδα ήταν Άρης», δεν μπορεί να ειπωθεί για καμία άλλη ελληνική ομάδα και το γεγονός αυτό παραμένει στη μνήμη πολλών ανθρώπων.

Kleanthis Vikelidis - The Castle of GOD - Aris Thessaloniki